Duitslink is jarig!

Donderdag 16 februari 2017
Duitslink is opgericht medio februari 2014...en ineens bedacht ik mij op die dag, mijn oma zou ook jarig zijn, en 93 worden. Ik heb me op haar verjaardag ingeschreven bij de KvK en dat wordt ik mij nu -3 jaar later- pas bewust. Geen dag zou beter geweest zijn om iets geheel nieuws te starten. Gefeliciteerd oma!

Wat oma met Duitslink te maken heeft 
Ze is er al 20 jaar niet meer en toch heeft zij er alles mee te maken dat ik ík ben en Duitslink heb opgezet. Mijn oma was een bijzondere vrouw.  Ze had maar weinig en leefde bescheiden in een klein arbeidershuis in het Ruhrgebied. Er was geen centrale verwarming en soms was de koffie wat wateriger dan anders. Alsnog was er altijd voldoende voor haar om te delen. Je hoorde haar hier niet vaak over. Soms misschien, dan zei ze dat ze heel hard gewerkt had en haar pensioen heel laag was. Dat vond zij niet eerlijk. Ik ook niet. Eerlijkheid vonden we belangrijk, en dat vind ik nog steeds.
 
Bij mijn oma kon iedereen altijd naar binnen lopen. Zo maar. En dan zat je met haar en som ook anderen aan tafel met een bakje (soms waterige) koffie en luisterde ze. Zij was een verbinder. Zij praatte niet veel, maar wat ze zei was vaak raak.
Ze zei bijvoorbeeld: “Meisje! Geniet van het leven! Maak je niet druk!” of “De wereld draait gewoon door.” Hierdoor begon ik al vroeg dingen in groter perspectief te zien, waardoor problemen kleiner werden of verdwenen.
Als ik iets vertelde waar ik verdrietig over was in betrekking tot anderen, zei ze: “Maal niet de gedachten van andere mensen. Die kan je helemaal niet weten, die gedachten.” (Zerbrich dir nicht den Kopf anderer Leuter!)
 
“Ze zag de mens, niet een omhulsel.”

Ik woonde zelfs een tijd bij mijn oma. Toen kwam ik eens thuis met een vriendin die haar haar groen geverfd had (het waren immers de jaren '80). Ze was kleurrijk maar verlegen en werd vaak afgewezen door ouders van vrienden om hoe ze eruit zag. Ik trok haar toch mee naar binnen en stelde haar aan oma voor. Mijn oma keek niet op of om naar het groene haar. Later, toen die vriendin weer weg was, vroeg ik: “Oma, hoe vond je Stef?” En mijn oma antwoordde “Een leuk en sympathiek meisje, lijkt me.” Ze zag de mens, niet een omhulsel. Ik had heel veel van deze momenten met oma.
 
Volgens mij wist zij niet hoe wijs ik haar vond.

“Iedereen is zoals die is.” Ook weer een oma-uitspraak. Achter deze zin schuilen veel laagjes.
Daarom werken voor mij tips en gedragsadviezen in verband met zakendoen in Duitsland en lijsten met do’s & don’ts in omgang met Duitsers ook absoluut niet. Je kunt de ander niet veranderen en je wordt ongelukkig als je jezelf gaat veranderen. Veel mensen geloven wel dat je helemaal aanpassen aan de cultuur en gewoontes van een ander dé aangewezen manier is en dat het dan goed komt. Maar hoe zou dat kunnen werken? Hoezeer jij je best ook doet, je blijft het beïnvloeden met jouw unieke ervaringen en referentiekader. Dus waarom zou je je verdraaien om zaken te doen met Duitsers die een ander beleving van dezelfde situaties heeft? Zou het niet veel fijner zijn, om jezelf te blijven en dat het dan alsnog soepel en succesvol loopt?
Ja, het is goed om kennis te hebben van de taal, omgangsvormen en cultuur van de ander. Maar kijk eens naar de cultuur: je hebt de cultuur van een heel land, van een regio, een dorp, generatie, organisatie en uiteindelijk zelfs van een gezin. Hoe wil je hieraan voldoen? 

“Informeel of formeel hangt in Duitsland niet af van 2 á 3 letters als Sie of Du maar van het vertrouwen wat er opgebouwd is. “

Als ik bijvoorbeeld in Gelderland naar een verjaardag ga, weet ik dat ik de hele familie feliciteer (dat wordt dus veel zoenen...). Hier in Brabant, zie ik dat duidelijk minder en schud vooral handen.
Of kijk eens naar kerst: in mijn Duitse familie wordt er op drie verschillende manieren kerst gevierd!
En het steeds terugkerende thema van wel of niet tutoyeren: het Ruhrgebied op zich is redelijk informeel en hier wordt vrij snel getutoyeerd. Als je ‘u’ zegt, zegt dat echter überhaupt niets erover of uw zakenrelatie formeel of informeel is. Want dat hangt in Duitsland niet af van 2 á 3 letters als Sie of Du maar van het vertrouwen wat er opgebouwd is. Met een glimlach denk ik terug aan een gesprek met een manager van een grote gezondheidsorganisatie, waarin wij van het thema ‘interne carrièremogelijkheden’ overgingen naar eenhoorns en Batman. Informeler wordt het niet.
 
Helder? Wat oma zei: “Blijf jezelf, respecteer de ander zoals die is.” En dit is wat ik doe. U bent de beste versie van uzelf, en dit laat ik vanuit Duitslink aan uw Duitse zakenpartner zien!
 
Maak eens kennis met mij!